Laparoskopia - to zabieg polegający na zaglądaniu do wnętrza brzucha bez pełnej operacji , tj. bez przecięcia powłok brzusznych.Jest to zabieg wykonywany od ok. 80 lat.Między powłokami brzucha a powierzchnią narządów jamy brzusznej jest przestrzeń,którą można wypełnić poprzez specjalną igłę kilkoma litrami powietrza.Powłoki brzuszne unoszą się jak kopuła cyrku. Poprzez niewielki,o średnicy 1-2 cm, otwór można wprowadzić metalowy wziernik zakończony oświetlającym wnętrze reflektorkiem.Udoskonalenia lat 70-tych polegały na zastąpieniu żaróweczki -końcówką światłowodu,oraz konstrukcji we wzierniku dodatkowego kanału umożliwiającego pobranie wycinków do badań mikroskopowych oraz drobne zabiegi.Stosowali tę metodę głównie gastroenterolodzy,hepatolodzy i ginekolodzy,mówiła bowiem wiele o wątrobie,śledzionie, powierzchni jelit,okolicy wyrostka robaczkowego oraz narządu rodnego.W Europie laparoskopia była szczególnie rozpowszechniona we Francji,Niemczech i Czechosłowacji, w Polsce natomiast w Krakowie,gdzie tysiące laparoskopii wykonał już nie żyjący prof. Józef Sowa.Był on także pionierem laparoskopii zabiegowej,opublikował bowiem w latach 70-tych wiele prac o drobnych zabiegach przezlaparoskopowych,głównie przecinaniu dokuczliwych zrostów pooperacyjnych. Także w Poznaniu laparoskopia zarówno ginekologiczna,jak gastroenterolo-giczna była bardzo rozpowszechniona.

Przełom w rozwoju laparoskopii zawdzięczamy technice video.W wypełnionym powietrzem brzuchu robi się zamiast jednego otworka - trzy.Przez centralny wprowadza się objektyw kamery video,natomiast dwa boczne są przeznaczone dla narzędzi chirurgicznych.Chirurg ma przed oczami ekran telewizora,gdzie widzi , trzymając się cyrkowego porównania, arenę. Jednym z najwcześniejszych i obecnie najbardziej rozpowszechnionym zabiegiem laparosko-powym jest usunięcie pęcherzyka żółciowego.Lista zabiegów przezlaparoskopowych jednak rośnie,głównie w chirurgii przewodu pokarmowego i ginekologicznej.Główne zalety metody,to ważny w gospodarce rynkowej krótki czas niezdolności do pracy (można do niej wrócić często następnego dnia po operacji) oraz uniknięcie przepuklin pooperacyjnych,wikła- jących wiele "normalnych" operacji. Metoda ma też i przeciwników,mówiących że operacje laparoskopowe są mniej dokładne i nie pozwalają na właściwe dla normalnych operacji dokładne skontrolowanie wszystkich narządów jamy brzusznej.Istnieje też obawa,że młodzi chirurdzy wychowani na chirurgii laparoskopowej nie będą wystarczająco sprawni w tradycyjnej chirurgii.Obawy tego typu wyrażał oprowadzający mnie po wspaniałym szwajcarskim szpitalu jego dyrektor,mówiąc że mu szczególnie brakuje tradycyjnych chirurgów. Najlepiej jeśli technika laparoskopowa trafi w ręce doświadczonego chirurga.Stąd furora którą robi w świecie wielu poznańskich chirurgów .Poznańskie timy chirurgiczne są zjawiskiem,którego nam naprawdę zazdroszczą.

Na zakończenie warto podkreślić,że to chirurg powinien decydować o rodzaju i sposobie operacji.Jeśli decyduje o tym pacjent,kierując się co gorsza chwytliwą reklamą,wybór jest niestety nie zawsze najbardziej fortunny.